bedankt voor je reactie. Ik was misschien wat te geergerd, dacht ik later.. ik dacht nog, misschien laat ik me wat teveel meevoeren door jarenlange opgekropte irritatie, en voer ik dat nu ineens op deze review af. Ik moet toegeven, het gaf wel wat voldoening om me mee te laten slepen.
Er zijn misschien ook vast veel mensen die het door jouw beschreven contrast haarfijn aanvoelen, of menen dat het terecht is dat dat benoemd wordt, al is het maar een beeeetje waar.
Wellicht hierom: het feit dat je de fysieke smerigheid benoemd die rondom Kettel zou bestaan, kan je ook als metafoor zien voor een poging om het contast met de muziek die hij produceert des te groter te maken. Trouwens, dat zeg je zelf ook al in je reply. Met andere woorden, hoe smeriger jij iemands leefomgeving beschrijft, hoe mooier vindt je diens muziek, omdat muziek zelf natuurlijk feitelijk niet te beschrijven valt. In dat licht zou je bijvoorbeeld de woning van Gordon neerzetten als een propere leefomgeving waarin het pompje van de Ajax voortdurend in beweging is.
Om over het smetteloze aanrecht van Jim nog maar te zwijgen…

Nog meer aandikken misschien, de volgende keer. Wat dacht je van een nest kakkerlakken onderaan de zitting van de bureaustoel van Kettel, de Oergroninger die nimmer zonder zijn Martini Pruimtabak over de drempel stapt? De vogelspinnen, die vechten om het muizennest in de berg vlapakken in de hoek, waarvan op sommigen zelfs nog een bonnetje in Guldens te vinden is..?

Stephen

Dat is een diepdoorvoeld pleidooi voor Kettel, precies het gevoel in de donder dat de oprichters van Lopend Vuur willen stimuleren. Met dat ik wellicht een wat plichtmatig beeld oproep van het potdichte hok waarin een artiest op zijn knopjes duwt en met de muis in de weer is, wil ik juist de dat alles ontstijgende muziek prijzen. In dat contrast zit de vaak merkwaardig grote kracht van muziek, bedacht ik me. Deels een open deur. Nee, het was mijn bedoeling niet van Kettel een zielig ventje te maken. Maar ik voel me gestimuleerd, ik zal nog eens nadenken over hoe zijn muziek het beste in woorden te vangen.

Ik heb je review gelezen en ik kan het niet laten om te reageren.
Myam James part 2 bevat wat mij betreft zeer veel prachtige tracks, in sfeer varierend van dromerig nostalgisch, feestelijk, opzwepend, uitbundig tot filmisch, warm en bijna avant-gardistisch. Nu en dan mag er best een traantje weggepikt worden. Voor elk moment van de dag staat er wel wat op. De sound staat als een huis en de varieteit en detail binnen de tracks zijn zo sterk dat je eindeloos naar sommmige nummers kan luisteren en nog steeeds nieuwe dingen ontdekt.

Okay, ik weet wel dat er waarschijnlijk niemand zit te wachten op zo’n alinea. Lezers van reviews kennen die opgeblazen bewoordingen zo langzamerhand wel.

Maar wat heeft Myam James Part 2 in vrrrredesnaam te maken met (zogenaamde??) lege pakken taxi en voedselresten op borden? Ik vind dat stemmingmakende opmerkingen die, bedoeld of onbedoeld, de artiest in een zielig hoekje plaatsen. Ik zie geen enkele reden waarom Kettel na aanleiding van zijn nieuwe album in een zielig hoekje moet worden geplaatst. Het is net zoiets als een prachtige vrouw een opengeknipte vuilniszak aantrekken. Vanuit journalistiek oogpunt zie ik de waarde niet in van een essay over verschraalde lucht en verhandelingen over provinciaalse afkomst, terwijl Myam James Part 2 wat mij betreft, en ik heb het album hier voor me liggen, een hedendaags meesterwerk betreft. En dan hebben we het nog niet eens over het artwork gehad.

Eerder zou ik verrast zijn als je de klasse van dit album op een vernieuwende wijze in woorden zou weten te vatten die de aandacht weet te trekken van het doorgewinterde 3voor12/Gonzo/deBug publiek. Want dat is dit album wat mij betreft namelijk meer dan waard!

met vriendelijke groet,
stephen