Lees en praat mee op Twitter: #LVa11
Klik hier voor de iPhone en iPad Stream

Uitzending begint om 20:30 en is in deze post te zien.
Lees en praat mee op Twitter: #LVA11

Klik hier voor de iPhone en iPad live uitzending

Cpt. Badass is komende donderdag 27 januari de eerste act die we verwelkomen op “Lopend Vuur – nieuwe stijl”, live vanuit de USVA in Groningen. Cpt. Badass zal een aantal nummers spelen en wij horen de band uit over hun drijfveren, geheimen-van-de-smid en andere wetenswaardigheden.

Op de MySpace van Cpt. Badass valt te lezen:

Cpt. Badass springs from the ashes of the band “Music for the defect”.
Cpt. Badass plays honest and straight to the throat music in the vein of neil young, magnolia electric co., bonnie prince billy, alela diane etc.

Cpt. Badass is hailing from Groningen, up north in the Netherlands.
Summer 2010 Cpt. Badass recorded a five song album called “voices of serpents” which was self released through bouwvakker records

Cpt. Badass is Thys, Ellen & Jaap.

Optreden Capt Badass @ Cul de Sac, Tilburg

De zaal is open om 20.30, entree is gratis.
Daarnaast zal deze Lopend Vuur integraal via deze site gestreamd worden via deze site, dus als je niet kunt komen, kun je altijd nog via je computer meekijken.

Een singersongwriter met soul. Dat is Amsterdammer Hartog Eysman, van wie eind vorig jaar het album No Hero uitkwam. Als je het na eerste beluistering nog niet gelooft, let dan eens op dat eerdere muziekproject van zijn hand: met drummer Joop van Erven voerde hij in het verleden oude covers uit, waaronder een uiterst kale versie van soulklassieker California Soul, ook ooit gezongen door Marvin Gaye en Marlena Shaw.

Dat in alles kalme en warme stemgeluid van Eysman, die onder zijn eigen voornaam optreedt, leende zich in het verleden ook al goed voor de bedaagde elektronica van Quiet Fire, het project waarachter muzikant en producent Joachim Staudt schuilgaat. Bij Eysman is het altijd goed vertoeven, zo hoor je ook hier. Je hoeft niet op je tellen te passen, want muzikaal schrikken doe je niet. Laat het bad maar vollopen.

Diezelfde Joachim Staudt is ook te horen op No Hero, het tweede solo-album van Hartog. Na een kort intro begint het nummer Yesterdays met een zacht ruisende alt-saxofoon van zijn hand. Die partij is smaakvol, erg mooi en op hetzelfde moment zo bedeesd dat het je aan het denken zet.

Die soms hoorbare lichte schroom, is op een goede manier veelzeggend. Want het album No Hero – waarvan de titel aan hemzelf refereert, zo zei Hartog – schetst een portret van de singersongwriter erachter. Je hoort een breekbare, maar strijdbare man. Een introverte man die graag gezien wil worden. Dat laatste blijkt uit zowel de opening als het einde van de plaat: I’m right here /  come and find me.

Dat klinkt weer opvallend zelfverzekerd. Niet iedereen zegt zomaar dat-ie het waard is om gezocht te worden. Maar muzikaal klopt het in elk geval. Hartogs No Hero is het waard om gezocht te worden.

Uitzending begint om 20:30 en is in deze post te zien.

Lees en praat mee op Twitter: #LVA10

Ella van der Woude (1987, Sion, Zwitserland) is blikvanger en trefpunt van Houses, de Amsterdamse gitaargroep met de meest prozaïsche bandnaam denkbaar. De vier mannelijke bandleden kijken op de promotiefoto ‘out of focus’ toe hoe hun frontvrouw de zware taak op zich neemt om recht in de camera te kijken. Ook zit Van der Woude in haar eentje met een gitaar aan de ongemakkelijke studiotafel van een Zwitsers tv-programma om namens de hele band een liedje te spelen. Zo gaat het vaak: in een gitaarband ben je als vrouw óf bassist óf het totale gezicht van de band. Een tussenweg is er niet.

Toch is de debuut-ep End of story een hechte bandplaat geworden, met minstens drie prijsnummers die door elk bandlid worden gedragen: de apotheose in openingsnummer en single ‘Stay with me’ komt tot stand dankzij én stuwend drumwerk én het hammondorgel én het gitaarspel. Maar van erg groot belang is de zang vol hunkering van Ella van der Woude (‘I wish I could be a book, I wish I could be a letter’), die aan het eind van het nummer trouwens erg sympathiek wordt overgenomen door een bescheiden mannenkoor op de achtergrond. Eventjes komen de andere bandleden achter hun instrumenten vandaan.

Van der Woude zingt franjeloos, in een gedragen tempo, onthaast. Juist omdat ze niet de indruk wekt dat ze door iets op de hielen wordt gezeten, overtuigt ze in haar verlangen (‘Stay with me’), haar smeken (‘End of story’), haar desolaatheid (‘Suicide’). Luister daarom vooral ook hier naar ‘Creatures of the night’ met haar andere band, folkgroep Sindur, en de Pixies-cover ‘Wave of Mutilation’. Ook Zwitsers hebben gevoel.

Als eerste valt de vanzelfsprekendheid op. Al op zijn debuut-ep zingt de Nederlands-Marrokaanse singersongwriter Kashmere Hakim zijn liedjes met een opvallend soevereine bedachtzaamheid. Dat niet alleen. Ook die liedjes zelf moeten klinken zoals ze klinken. De uitvoering is in alles sober, de zang zonder decoratie. In niets klinkt een poging tot verschuilen. Dit is wat zijn moet.

Bij aanvang van ‘The Hillsinger EP’ klinkt Hakim als een jonge tegenvoeter van Bob Dylan, vooral door het ‘zingzeggen’ en tokkelend gitaarspel. Opener ‘Free people’ doet in de eerste maten ontegenzeggelijk denken aan ‘Girl from the north country’ van de vroege Dylan. Maar luisterend naar andere nummers, vooral ook op andere plekken op het internet – OngekendTalent, MySpace, YouTube – blijkt de zanger breder geïnspireerd: lieflijker, ingetogener, bezonkener.

Maar in alles wat tot dusver van Kashmere Hakim te horen valt, klinkt het onmiddellijke bestaansrecht van zijn liedjes door. Dat is knap. Het is een effect dat voor een groot deel volgt uit de timing van zijn zang, het ritme van zijn zinnen, de autonome cadans ervan. Dan mag de gitaar ergens wat vals gestemd zijn, dan mag hij soms onverstaanbaar binnensmonds zingen. Maar het is ook de rust, de net-niet-onthechting die de debuut-ep van Hakim zo goed maakt. Hij is observator in dat klassieke vak van singersongwriter.

En praat mee op Twitter (#LVA10) of via reacties in deze post of via de chat van UStream.
Leuke input gaat rechtstreeks het interview in.

Vanuit de TV Gelderland studio kan je iedere eerste dinsdag van de maand meekijken bij Lopend Vuur Arnhem. Met een nieuw format: geen pauzes meer, een aaneengeschakelde show met beeld en geluid vanuit de studio.

Gewoon vanuit je luie stoel ontdek je nieuwe Nederlandse indie bandjes.
Reacties en andermans reacties zijn in deze blogpost te vinden of op Twitter onder hashtag #LVA10.

De live-stream is in deze post te vinden. Reageren kan via de chat of via Twitter (@arnhemdirect). Al je commentaren of vragen voorzie je dan van #LVA10.
Free TV : Ustream

iTunes is ongelofelijk populair en op dit moment de meest geschikte manier om professioneel en legaal geld te verdienen aan verkoop van je muziek. Je betaald een commissie (30%) aan Apple om gebruik te mogen maken van het platform, maar verdient daarnaast zelf geld aan de digitale downloads. Maar hoe doe je dit, en wie is voordelig?

Eerst het NORMA verhaal.

Om via je de NORMA je muziek in de Store van iTunes te krijgen, moet je eerst lid worden van NORMA. Daar sluit je een digitale distributie overeenkomst, stuur je jouw CD/album op en binnen 2 à 6 weken (in de praktijk ongeveer één week) staat deze in de Store.

NORMA rekent een 15% handelingsfee over de ontvangen opbrengsten. Deze fee wordt doorlopend geheven en zal je dus ‘altijd’ moeten blijven afstaan. Belangrijke voorwaarde is het bezitten van de opnamerechten, en je moet toestemming hebben van alle rechthebbende. Marike Jager heeft haar iTunes zaakjes via de NORMA geregeld bijvoorbeeld.

Een prima optie, maar er blijkt een betere keuze te zijn. Het verhaal van CD Baby. Dit online platform regelt de hele digitale distributie voor je met eenmalige kosten, waarna je geen doorlopend percentage hoeft af te dragen.

Voor het verkoop in een winkel (digitaal maar ook fysiek) heb je een barcode nodig met een UPC/EAN nummer. Deze code kan je kopen bij CD Baby voor $20,- [maar verderop in dit verhaal een manier hoe dit zelf en gratis te doen]. Bij NORMA betaal je niks voor deze code, maar blijft het EAN nummer eigendom van de NORMA waar je bij CD Baby eigenaar wordt van de code.

Het digitaal opzetten van je distributie via iTunes (en eventueel andere plekken als je daar voor kiest) verzorgt CD Baby voor $35,- per album. Grofweg kost het verkopen van je muziek via CD Baby naar de iTunes Store je dus eenmalig $55,- (±€40,-), en zelfs minder als je zelf een EAN nummer aanmaakt. De opbrengsten van de verkoop vallen volledig naar jou/je band toe. Met andere woorden: CD Baby heeft geen verdere commissie of share.

Silence is Sexy heeft dit proces kortgeleden doorlopen. Wat zijn de ervaringen van bassist Barry Spooren?

“Voor ons was de reden om gebruik te maken van een dienst als CD Baby vooral omdat we willen dat onze muziek overal te vinden is. De praktijk wijst uit dat mensen hun muziek via allerlei kanalen ontdekken en beluisteren, en dus is het van belang overal aanwezig te zijn. Zo waren Spotify en iTunes voor ons erg belangrijk. En dat zijn beiden (naast veel andere digitale platforms) partners van CD Baby. Overigens werkt Spotify met een flink aantal verschillende aggregators.”

“Doorslaggevend om met CD Baby te werken was voor mij vooral omdat ik goede verhalen hoorde van andere muzikanten. Daarnaast heb ik er eerder een keer een cd besteld, en vond ik de manier waarop ze communiceerde erg goed (ze stuurden een erg leuke mail toen de cd verstuurd werd, en nog een mail na met de vraag of de cd goed was aangekomen). Ook de communicatie naar artiesten toe verloopt vrij snel en helder. De plaat verscheen na inschrijving binnen twee weken op iTunes. Bij Spotify doen ze er iets langer over, daar moet hij nog online komen.”

“Een account aanmaken bij CD Baby kost niet al teveel tijd. Het enige waar je je als artiest even in moet verdiepen zijn de Terms of Service en de overeenkomsten voor fysieke en digitale verkoop (die krijg je te zien als je een account aanmaakt). Verder heb je natuurlijk alle info van de release nodig, zoals rechthebbenden, releasedatum, ISRC codes (als je die niet hebt, krijg je ze van CD Baby), en barcode. Als je die laatste niet hebt, kun je die zelf aanmaken.” Wel heb je voor het betalen aan CD Baby een creditcard of een Paypal nodig, aldus Barry. Geweldige input Barry, van een geweldige vooroploper-band in het indie-muzieklandschap!

Ik sluit nog af met twee andere opties: TuneCore en SongCast. Zij kunnen ook jouw digitale distributie verzorgen maar vragen daar hogere prijzen voor, en doorlopende fees waardoor het een stuk minder lucratief oogt. Althans, ik heb de meerwaarde niet kunnen uitvinden van deze twee.

Om je muziek in iTunes Store te krijgen, heb je dus niet per definitie een platenmaatschappij nodig, maar kan je dit prima zelf doen tegen betrekkelijk lage kosten.

In een bepaald opzicht heeft postrock veel weg van klassieke muziek: het kan erg lastig  zijn woorden te vinden voor wat je hoort. De verleiding is daarom groot om beelden uit de natuur op te roepen: een soundscape als een weids vergezicht, een gitaareruptie als een plotselinge onweersbui, een onverwacht rustmoment als een opklaring aan de hemel.

Misschien dat het daarom wel zo lang geduurd heeft om de verdiende aandacht te geven aan TravelSunnySamsara, het soloproject van gitarist Chris Draaijer van de Eindhovense stoner&postrockband Hijos de Mayo. Dat de muziek, die hij heeft opgenomen in een productiehok met de bescheiden naam ‘herriekamer’, kwaliteit heeft is zonneklaar (!). Maar hoe dat te verklaren.

Zelf zou ik postrock omschrijven als een genre waarin de gitaar de voornaamste verteller is. Niet op hoge toon, maar aanvankelijk weifelend, om daarna steeds zelfbewuster de stem te verheffen. Chris Draaijer lijkt voornamelijk bezig te zijn met een reis; een reis door India, getuige songtitels als Along the Yamuna River en Mapusa Road en de Indiase drone in NowMakeGood. En wat te denken van het woord ‘Samsara’, dat blijkbaar verwijst naar de boeddhistische en hindoeïstische cyclus van dood en wedergeboorte.

Zo exotisch als die verwijzingen wordt het niet met TravelSunnySamsara. Dat is jammer. Draaijer verwijdert zich niet van de conventies van de postrock: repetitieve gitaarpartijen, die laag voor laag worden opgebouwd naar een meer of mindere climax. Maar erg mooie momenten zijn er ook: de eenzame opening van slotnummer Les Machines Sont Fatiguees tegen de achtergrond van het geluid van een opstartende raket, de gitaren die om de meest desolate tonen strijden aan het slot van Nightswimming (In Backwaters) en de voorzichtige lagen muziek in Forests On Mountains. Al die oplichtende momenten zijn gratis te downloaden.