Dat Kim Janssen een mooie cd heeft gemaakt is hier al eens eerder voorbij gekomen. Op Eurosonic/Noorderslag liet hij zien en horen hoe het klinkt om met veel strijkers en een koor te spelen. Om vast te stellen of iemand zijn reputatie hem niet voorbij snelt is het altijd fijn om zelf te constateren of iets heel erg mooi is…of niet.

Voor iedereen die deze uitdaging met twee handen wil aangrijpen is er de komende zaterdag 18 april de cd-release party van Kim Janssen. Volledig in stijl met zijn muziek, achtergrond en live-reputatie presenteert hij deze cd in de Noorderkerk te Groningen. Het beloofd een interessante en vooral muzikale avond te worden met veel extra gasten. Lucky Fonz III, Akward I, LPG, audiotransparent zullen aanwezig zijn. We zeggen niet dat je het niet kan missen maar hopen  natuurlijk wel dat iedereen voor het zingen de kerk in gaat.

extra info:

De organisatie ‘Live in your living room’ timmert al jaren aan de weg in het Nederlandse huiskamercircuit. Net als voorgaande jaren vonden er ook deze keer tijdens Eurosonic Noorderslag drie avonden huiskamerconcerten plaats in Groningen. Ondergetekende meldde zich aan als gastheer en had de eer om twee bands uit België te mogen ontvangen in zijn huiskamer; Barbie Bangkok en Venus in Flames.

Ik ben zelf een groot fan van een soort up close & personal ontmoeting met uitvoerende muzikanten. De intensiteit is groter, de sfeer meer ontspannen en je ontmoet nog eens andere leuke mensen. De kick-off van de avond was voor Barbie Bangkok. Deze band staat momenteel aardig in de schijnwerpers (album in de 3voor12 luisterpaal). En ik moet zeggen dat ik me heel erg goed vermaakt heb. Typisch lekker Belgisch losgeslagen met mooie zang en een toffe uitstraling. Twee heren en twee dames. Kan ik lang over door blijven praten, maar ik vond het gewoon mooi, leuk en zeer aanstekelijk.  Zeker leuk om ze de volgende dag als volledige band in de plato te zien.

Als tweede van de avond was Venus in Flames. Dit project van Jan de Campenaere bestaat al een tijdje. Vaak live met band was hij vanavond in zijn eentje om ons alvast een voorproefje te geven van zijn nieuwe cd. Mooi, intens, verdwaalt en daardoor erg fijn om naar te luisteren. Zijn nieuwe cd ligt inmiddels in mijn cd-speler, Ryan Adams meets Neil Young meets een beetje Beach Boys. Dat is fijn bijkomen van al dat Eurosonic Noorderslag gedoe…

Houd de site van Live in your livingroom in de gaten. Er gaan nog vele mooie optredens volgen dit jaar in huiskamers door heel Nederland en België. Aanmelden als gastheer kan altijd, dan hoef je helemaal niet meer de deur uit.

Check hier twee opnames van de beide acts in de huiskamer:

Dit komt voor mij natuurlijk niet uit de lucht vallen. Ik ben zelf een groot fan van ‘bijzondere optredens’. Een show waarvan je merkt dat de artiest niet alleen goed begrijpt wat hij of zij wil uitstralen maar dit ook effectief heeft gebruikt om de show als geheel tot een onvergetelijke ervaring te maken. Maar hoe doe je dat?

Uiteraard is het belangrijk om jezelf en je doelgroep goed te begrijpen. Met je onversterkte ukele een Metal publiek bespelen is misschien 1,5 seconden grappig maar niet een hele set. Probeer je show daarom vooral als een soort script op te stellen, met een begin, een duidelijk einde en een spanningsboog. Vertel je verhaal. Met dien verstande dat een show van de plaatselijke boerenrock band waarschijnlijk niet heel veel baat heeft bij een narratief karakter, maar dat terzijde.

Een interessant voorbeeld is een optreden in bijvoorbeeld een lege kerk. Om een dergelijk optreden tot een goed product te maken is het niet voldoende om de plek zelf en de akoestiek als enige bijzondere elementen te maken. De performance zal veel sterker zijn als de muziek, de locatie, en het publiek elkaar versterken. Om dit te doen zul je eigenlijk een soort theater moeten willen maken waarbij je gebruik maakt van extra elementen om de ervaring van de locatie te versterken. Er moet dan ook een heus script gemaakt worden van wat wanneer precies gebeurd. In dit script kan er per nummer worden gekozen voor een bijzondere gebeurtenis die in de lijn van dat nummer ligt. Op deze manier wordt het publiek op verschillende manieren betrokken bij de show. Als het publiek begrijpt dat ze zelf ook onderdeel zijn van het slagen van een avond, dan zal dit de uiteindelijke ervaring van de avond versterken.

Dit is uiteraard een voorbeeld. Ik stel niet voor de we allemaal in een lege kerk moeten spelen. Voor Gothic bands vind ik dat sowieso een beetje een cliché. Ik denk dat het een essentieel onderdeel is van de naamsbekendheid van een band als de optredens meer zijn dan alleen de liedjes spelen. Als je meer doet dan dit zal het publiek veel eerder geneigd zijn een bepaalde connectie te krijgen met je muziek en je daarom te willen volgen. Hoe eenduidiger en concreter je product, des te beter zullen luisteraars zich persoonlijk aangesproken voelen. Dat is het begin van een loyale groep luisteraars, en die moet je toch echt hebben.

Ik kreeg plots het idee iets kritisch te zeggen over leuke plannetjes maken met je fijne bandje. Uiteraard is dit een positief iets en is een plan altijd het begin van toffe acties. De keerzijde hiervan is echter het blijven hangen in de planfase. Dagdromen kunnen we allemaal en zeker mensen in een band zijn volgens mij heer en meester in dagdromen. Waar zit dan de kritieke grens tussen plan en actie? 

Als muzikant moet je plannetjes maken. Als je plan is om gewoon een keer per week bier te drinken in de oefenruimte dan moet je dat doen. Als je plan is om ooit een keer op Lowlands te staan, dan moet je dat doen en niet alleen bier blijven drinken. (alhoewel je uitstekend bier kan drinken op Lowlands). Dus ambitieuze plannen maken en kijken hoe ver je ermee kan komen. Om Andrew Dubber te citeren “Aim for the moon. And if you miss the moon you’re still gonna be close to the stars” Geen probleem grote plannen maken. Het nadeel is echter dat hoe groter je plan, hoe groter de stap is om deze uit te voeren. Als je besluit om op Lowlands te spelen zul je echt veel moeten doen, veel mensen moeten spreken, veel moeten regelen. Dingen gaan helaas niet vanzelf.

Maar waarom zou ik hier moeilijk over doen? Uiteraard maak ik zelf ook altijd plannen. Zoveel eigenlijk dat het altijd bij plannen blijft. Als band bedenk je zo binnen je eigen gebied een plan dat het uitvoeren ervan eigenlijk een soort bijzaak wordt. Bovendien is de uitvoer vaak niet in overeenstemming met met het oorspronkelijke idee. Is dat erg? Ik denk van niet. Het hangt er van af hoe schaalbaar of flexibel de ideeën zijn. Het kan goed zijn om jezelf een jaarplanning voor te leggen. Het kan ook goed zijn om een belangrijke show te plannen, die uit te voeren en aan de hand daarvan de gecreëerde mogelijkheden verder uit te buiten.

Voordeel van de eerste optie is dat je ver van tevoren kan plannen. Het nadeel hiervan is, dat je dus niet zeker weet of alles dat zo strak gepland is ook zo gaat lopen. Muzikanten zijn nou niet bepaald de mensen die als eerste een agenda pakken. Het voordeel van de tweede optie is dat je de situatie bepaalt aan de hand van iets wat je echt hebt uitgevoerd. Door ervaring worden we nou eenmaal beter en leren we mensen kennen die ons kunnen helpen. Aan de andere kant is dit weer korte termijn plannen. Beetje moeilijk dus? De bottomline in beide gevallen is eigenlijk dat plannen ten uitvoer gebracht moeten worden. Alleen op die manier merk je wat er mogelijk is en zal je voor jezelf een manier vinden om de band als geheel beter op te laten vallen. Hmmm, beetje voor de hand liggende conclusie toch?

Voorop gesteld, ik ben een The Strokes fan van het eerste uur. Dit betekent dat ik liedjes die daarop lijken al best snel best tof vind. Aagenzien Gem de bedenkelijke titel “Strokes-kloon” met zich meedraagt was ik wel benieuwd of ik het optreden aangenaam zou kunnen vinden. Even voor de algehele duidelijkheid: het geluid stond echt veel te hard (ook al bij Hit me Tv) wat het in veel gevallen bijna onmogelijk maakt om de definitie van een liedjes een beetje tot me door te laten dringen. Waar is je decibelmeter geluidsman?

Hoe dan ook, ik vond het saai. Sorry Gem. Het eerste gedeelte van de set bestond uit grotendeels nieuwe nummers waar frontman Maurits de slaggitaar ter hand neemt. We krijgen een dichtgesmeerd rockgeluid voorgeschoteld, zonder frisse staccato-riffjes of vuige geluiden. Spijt mij te zeggen dat er onafhankelijk van elkaar door vier mensen om mij heen de directe vergelijking met de Golden Earring werd gemaakt. Voor een band die wordt gepresenteerd aan jonge meisjes die op zoek zijn naar jonge honden is dit mijns inziens geen goede vergelijking.

Gelukkig pakt de band de draad weer op als na het Randstad-hitje, Maurits besluit zijn gitaar in te ruilen voor alleen een microfoon. Wat we zien is een meer losgeslagen geheel dat goed doorstampt en vooral laat zien dat de eerste twee cd’s voor de liefhebber best de moeite waard zijn geweest. Het geluid wordt vuiger en puntiger en dat mag ik graag zien of horen. Over horen gesproken, tegen de tijd dat de set spannend werd had het algehele volume van de Vera installatie haar vernietigende werking al gedaan. Ondergetekende is met piepende oren de Vera uitgerold en kon zich maar moeilijk van een misgeslagen-plank-gevoel ontdoen.

Muziek maken vanuit artistiek oogpunt. Ik denk dat de meeste bands graag op deze manier naar hun eigen werk kijken. Er is immers een verschil tussen entertainers en artiesten. Toch wil ik beweren dat er slechts weinig bands zijn die geen concessies doen. Ik zie dit graag als een vorm van ‘vrij zijn’. Zoals kunstvormen in de breedste zin van het woord ons leren is de pure en vrije artistieke uiting in theorie de goede weg naar de heilige graal (geef het maar een naam). Om dit te bereiken moet je als artiest onafhankelijk zijn, in je hoofd, in je beurs en in de industrie.

Lekker denken in stereotypen is leuk, maar benadert niet altijd de realiteit. Een van de pijlers van Lopenvuur is natuurlijk dingen doen zonder subsidie zodat onafhankelijkheid garandeert dat het product vrijer en blijer is. Zo is het ook voor de muzikant. Als muziek slechts een pure uitingsvorm is, dan verandert het soort muziek gegarandeerd. Maar hoe bereikt een muzikant deze status van financiële onafhankelijkheid?

Dit is de uiteindelijke spagaat-positie die voor veel artiesten in Nederland werkelijkheid is. Aan de ene kant wil je geld hebben om muziek te maken maar zal je daardoor minder tijd hebben om muzikant te zijn dat ook te voelen. Aan de andere kant is muziek als enige bron van inkomsten een kunstvorm onder druk en dus ook niet vrij.

Voor dit stukje is het scenario van financiële onafhankelijkheid interessant waarbij een artiest niet in zijn blote bips in een hutje op de hei hoef te wonen. Oftewel; brood op de plank en muziek maken als twee losse zaken. Je zou kunnen zeggen dat muziek maken dan een hobby is, maar ik zie het eerder als vrije artistieke uiting. Als je geen rekening hoeft te houden met de financiële waarde van je artistieke uiting zal dit het product alleen maar ten goede komen. Als je achter niet in staat bent om jezelf te ondersteunen terwijl je dat doet wat je muzikale of artistieke verstand je ingeeft bestaat de kans de je concessies gaat doen op je product. Mijns inziens wordt de melk dan heel snel zuur.

Wat belangrijk is, bepaalt de artiest uiteraard zelf. Het is echter wel noodzakelijk om te begrijpen met welke intentie je in je kunstvorm staat. Een goed inzicht in je eigen kunnen en je positie als artiest zorgt volgens mij voor mooiere, en vooral bewustere muziek met meer smoel. Iets waar we in Nederland niet genoeg van kunnen hebben.

Ik probeer zo goed als het kan discussies te vermijden die over bandjes en smaak gaan. Uiteraard ben ik in mijn kleine linkerteen ook maar een gefrustreerde muzikant die graag prijzen en waardering krijgt. Hoe kijk ik dan naar winnaars van de Essent Awards? Nou, ik ben keer op keer bijzonder verrast (mooi neutraal woord) door de uiteindelijke winnaars. Toegegeven, er zitten meer interessante acts bij dan bijvoorbeeld een Grolsch Grote prijs maar laten we zeggen dat ik verder de Essent Awards ervan verdenk enkele vergaande commerciele belangen te hebben. Volstrekt logisch en een schot voor open doel uiteraard. Maar als je een band als Moke laat winnen dan sta ik toch wel even te kijken. Ok, ik stop met het vermijden van discussies over smaak. Nu volgt een mening over smaak.

Als ik kijk naar wat muzikaal Nederland produceert dan kan ik af en toe met verbazing vaststellen hoe identiteitloos de grotere acts en bands zijn. Neem nu de band Moke. Hartstikke leuke muziek met lekkere riffs en een rauw Engels rockgeluid. Om dit te onderstrepen even een stukje uit de biografie van Moke. Lees en huiver.

“In de vaderlandse popmuziek is de o zo normale buurman het ijkpunt van de ambities. `Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.` Dat soort polderkolder, hoor je maar al te vaak. Mag het een keertje anders? We willen ook eens een vette portie `attitude, maaaan!` Stoere gasten die rocken zoals het in Cool Brittania zo heel gewoon is. Eindelijk is er een Nederlandse band opgestaan, die daar voor recht voor z`n raap voor uit durft te komen: Moke. Dat zijn echt je buren niet.

Beluister hun debuutalbum Shorland en je hoort ook een vette productie die klinkt als een Britse klok plus een tiental nummers waarmee je de concurrentie internationaal zonder pardon kunt aangaan. Niet voor niks speelde Moke op verzoek van hun held en stijlicoon zelf reeds in het voorprogramma van `the Modfather` Paul Weller in diens eigen Londen.

Hoe zit het met de inhoud? Niet om duur te doen, maar echte kunst gaat ergens over. Dat klopt hier ook.”

http://www.mokemusic.com/biography.asp

Heeft u het eten nog binnen weten te houden? Heel goed! Om even binnen de lijnen van mijn mening te blijven probeer ik nu een brug te slaan naar mijn vorige stukjes. Hoe kan een band die zo volstrekt identiteitloos Brits probeert te zijn een prijs winnen die is bedoelt ter bevordering van de Nederlands nationale en internationale muziekindustrie? Bij dezen dus even de onderstreping van commerciële belangen bij de Essent Awards. Moke wordt aan alle kanten gepushed door de Nederlandse muziekindustrie. Wanneer leert deze industrie dat het ontwikkelen van een succesvol product betekent dat je innovatief bezig moet zijn? Waarom willen we zo graag benadrukken dat een band waanzinnig vet tof is omdat het zo lijkt op Engelse muziek? Op deze manier blijven we met z’n allen constateren dat Nederland op internationaal niveau niet verder komt dan pretentieuze bands als Kane. “Willen jullie in Amerika misschien Kane boeken?” “eeuh, no thanks we still have 14.578 other U2 wannebees to listen to”

Mijn punt? De manier waarop dit soort uithangborden van succesvolle bands te werk gaan kweekt een cultuur die erop is gericht iets te doen wat we kennen uit andere landen. Muziekwedstrijden evenzo, subsidies vaak ook. Doe maar lekker gewoon, dan doen we al gek genoeg? Ik denk dat we al gewoon genoeg doen en dat Moke hier eerder regel is dan uitzondering. En dan wordt het misschien eens tijd om meer naar de uitzonderingen te kijken.

Nederland muziekwedstrijdland. Daar wil ik het wel eens over hebben. Niet dat ik in cijfers uit kan drukken in hoeverre er in Nederland meer muziekwedstrijdjes worden gehouden maar ik weet wel dat het er veel zijn en dat ze vaak een belangrijke plek innemen in het muzikale landschap. Uiteraard heb ik het hier niet over de grote talentenjachten zoals Idols of het Eurovisie songfestival. Nee, het is mij te doen om de bandjes. Ja, ‘de bandjes’ zij die hun lot in de handen van de dames en heren van de jury leggen. De reden is logisch, je wilt verder komen met je bandje en je kunsten vertonen aan een breder publiek dan de lokale jeugdhonk of metalschuur. Prima instelling, daar zijn de kleinsten groot mee geworden. Toch heb ik zo mijn bedenkingen bij de wedstrijdcultuur in combinatie met muziek. Aangezien het moeilijk is om objectief te blijven in zulke situaties, daar moet de jury voor zijn, zal ik daar ook verder geen moeite voor doen. Aldus een stukje eigen mening.

Ik kan hierover veel zeggen, maar eigenlijk komt het op één ding neer. Wat is de invloed van wedstrijden op de Nederlandse muziekcultuur? Om nu direct kort door de bocht te zeggen dat deze invloed negatief is gaat wat ver. Desondanks wil ik nu wel alvast aangeven dat ik er dus niet van overtuigd ben dat de invloed van bijvoorbeeld een Grolsch Grote Prijs tot de juiste resultaten leidt. Een wedstrijd is competitief en dit heeft een bepaald resultaat op de instelling van de bands die meedoen. Een wedstrijd met een prijs schotelt de deelnemers een mogelijkheid voor om met relatief weinig moeite tot grote hoogte te komen. Een wedstrijd betekent nadenken over de manier waarop je muziek wordt beoordeeld door een objectieve jury. Maar bovenal betekent een wedstrijd het beoordelen van bands op muzikale smaak en intentie los van het plezier dat er wordt beleefd in de ervaring van het spelen.

Dit laatste klinkt misschien kriptisch maar ik bedoel hiermee te zeggen dat het plezier van de beoefenaar in essentie niet af zou moeten hangen van het plezier van de luisteraar. Dit is uiteraard een te betwisten standpunt binnen elke vorm van kunstzinnige uiting maar het ligt wel weer direct aan de basis van de intentie van het uiteindelijke product wat een band op planken zet. Oftewel, wedstrijden zijn een keurslijf waarbinnen je je als zelfrespecterend artiest aan bepaalde regels moet houden om te winnen. De vraag is dan uiteraard of je nog wel wíl meedoen en wíl winnen. Hieruit komt uiteraard de paradox. De middelen om jezelf als opkomend talent te showcasen voor een breed publiek met ruime media-aandacht zijn ietwat beperkt. Dat alleen is genoeg reden om mee te doen. Mijns inziens ontstaat er hierdoor een muzikale sfeer van aanpassing die bepaalde mate van innovatie en intentie in de weg staat. De koers komt hierdoor op veilig te staan. Ik geef toe dat dit een wat negatieve kijk op de zaak is maar ik heb wel een positieve bijdrage.

Het showcase aspect van wedstrijden is goed. Als bands kritisch zijn over wat ze zelf ten gehore brengen voor een onbekend publiek dan zou er sprake moeten zijn van ontwikkeling. Het feit dat er zonodig een winnaar moet zijn steekt echter wel. Zoals mijn betoog onderstreept heeft een verkeerde invloed op de muziek en muzikant. Idee! Waarom niet een showcase organiseren waar bands zich kunnen presenteren binnen een bepaalde tijd voor publiek, bobo’s en media? Ja dat heet geloof ik Noorderslag en Eurosonic. Laat ik die showcases nou net iets te massaal vinden. Gewoon een kleinere schaal. Nodig bands uit met juiste intenties, gooi ze voor een divers publiek en kijk of er nog wat leuks is te halen zonder een uiteindelijk verlies van integriteit en de noodzaak. Genereer dezelfde media-aandacht als een Grolsch Grote prijs en volgens mij heb je dan een hele gezellige avond met allemaal winnaars. Ik ervaar even een gevoel van extreem utopisch denken….

Mijn eerste antwoord op deze vraag is te herleiden tot wanstaltige bandnamen. Nou zijn deze niet nieuw, maar wel opvallend. Waarom opvallend? De bands die schuilgaan achter de wanstaltige bandnaam zijn minstens net zo wanstaltig! 30 seconds to mars, Tokyo Hotel, Fallout Boy, Panic at the disco, Linkin Park en nog meer emo-gedrochten waar ik de naam even zo snel niet kan bedenken. Als iemand me de naam kan vertellen van die ene band waarvan de zanger mij in een clip zo getergd in de ogen kijkt alsof het lijkt dat ie per ongeluk zijn nieuwe puppy in een blender heeft verwerkt tot vleespap hou ik me aanbevolen. De tenenkrommende, climaxmisbruikende, pathetische emopulp die mijn trommel- en netvlies bereikt is verontrustend te noemen. Dat we allemaal getergd zijn wil ik best serieus nemen. Maar een plaatverkoop van twee miljoen zou voor mij toch wel functioneren als een vorm van antidepressiva. Nou is bandjes afzeiken verschrikkelijk leuk. Zeker als je van jezelf denkt dat je integere, depressieve muziek maakt en de rest niet. Maar dat is niet iets waar ik de kostbare ruimte van internet alleen voor zou willen gebruiken. Dus we gaan verder.

Wat valt nog meer op? Nou, veel van deze bandjes zijn immens populair. Een paar van deze bandjes stond recentelijk op pinkpop en zelfs op de TMF awards. ‘the plot thickens’. Nu wordt het nog leuker. Niet alleen zijn het in mijn ogen wanstaltige bandjes maar zijn het ook nog eens commerciële veelvraten die allemaal het hardst roepen het niet te zijn. Nee, ze zijn allen wars van commercie en hype. Tuurlijk, dat hebben we vaker gezien en gehoord. Trends zijn nou eenmaal trends en het kon natuurlijk niet uitblijven dat het buitenbeentje emo-rock verheven werd tot hype-icoon. Maar nu wordt het pas echt leuk. Als oprecht geëmotioneerde emo-rocker wens je natuurlijk bijzonder serieus genomen te worden. Mensen waarderen je muziek om het integere en pure karakter. Beetje jammer dat bij Pinkpop de eerste tien rijen fans bestaan uit meisjes met pukkeltjes, push-up BH’s en een beperkte visie op integere muziek. En ja, ze zingen alle hits letterlijk mee.

Op zich niet verwonderlijk dat jonge meisjes en commerciële successen samengaan. Boybands bespelen deze markt al eeuwen. Maar voor ‘hardere’ bands leek dit deel van succes toch onbereikbaar. Ik denk niet dat er veel verliefde meisjes zijn geweest die bij een poster van Kurt Cobain zijn weggezwijmeld. Jared Leto daarentegen lijkt de nieuwe natte droom te zijn van de tina-lezerersjes (bestaat dat blaadje nog?). Ik kon de gedachte van overcompensatie niet bedwingen toen ik de door Spielberg geregisseerde clip van 30 seconds to Mars onder ogen kreeg. Een prachtig staaltje van draconische zelfverheerlijking. Desondanks verkoopt de band miljoenen platen en vindt iedereen, behalve de jumpstylers, het retegaaf, oprecht en heel integer. Het lijkt me overbodig om te vermelden wat ik van het optreden van ze op Pinkpop vond. Oh, en de Dave Matthews Band vind ik ook verschrikkelijk kut! (maar dat terzijde)

Conclusie: de jonge meisjes anno nu zijn depressiever, houden van hardere muziek en hebben nog steeds geen smaak.

Moet ik ook nog gaan vertellen dat je daar best handig gebruik van kan maken als je toch veel plaatjes wil verkopen of blijkt dat wel uit de bovenstaande tekst? Ik denk dat ik maar eens een emo-rockbandje ga beginnen. Kan mij het boeien dat we die underground hype acht jaar geleden al hebben gehad, ik wil twee miljoen platen verkopen!! Als iemand een goede bandnaam weet mag hij of zij in mijn bandje drummen.

Laten we gaan!
‘Hey ho let’s Go’ beschrijft de opmars van zeventien grote poppodia in Nederland. In het boek worden vooral de architectonische aspecten behandelt met hier en daar een uitstapje naar het sociale kader waarbinnen de ontwikkelingen plaats hebben gevonden. Hoewel het werkje op zichzelf interessant te noemen is, is het vooral de discussie eromheen die weet te boeien. De belangrijkste vraag die hieruit voortkomt is; ‘Wat betekent een fundamenteel gesubsidieerd netwerk aan grote poppodia voor de Nederlandse muziekcultuur?’ Subsidie is fijn en in veel gevallen noodzakelijk. Een poppodium is ook mooi, en voornamelijk prettig om je de kans te geven muziek te maken, te beluisteren of te begeleiden. De Nederlandse muziekcultuur dragen we allemaal een warm hart toe. Maar als we deze elementen combineren dan roept dit mijns inziens vragen op. Hoe hangt dit samen? Is de stimulering van het een alleen mogelijk door het bouwen van de ander? Is een geldstroom vanuit een niet muzikale hoek goed besteed aan een muziekcultuur die feitelijk bestaat bij de gratie van persoonlijke inzet en motivatie? Ik ga hierop geen antwoord geven. Er is op verschillende fora al breeduit gediscussieerd over deze materie en oude koeien laat ik liever liggen. Wel lijkt het me interessant om simpelweg een aantal persoonlijke voorbeelden te geven waaruit blijkt op welke wijze de huidige structuur van poppodia en subsidies de indie-muzikant van nu bijstaat.

Zij aan zij
Het mooie van voorbeelden is dat ze pas werken als je twee extremen naast elkaar zet. In dit geval maak ik daarom graag een vergelijking tussen poppodium R17 in Grootebroek en de Acu in Utrecht. Op beide podia is er door ondergetekende een optreden gegeven. Ik zal de situatie even schetsen zodat de lezer zelf kan oordelen. De R17 is een riant groot podium in Grootebroek, een klein dorp net boven Amsterdam. De zaalcapaciteit is ongeveer 500 man, geluidsinstallatie volledig nieuw, alles nieuw. Budget voor de bands van de avond: ongeveer 1400 euro (te verdelen over Audiotransparent, Lawn en Coparck). Betaalde technici, catering, intensieve flyercampagne hier niet bij gerekend. Aantal betalende bezoekers die avond: ongeveer 11.
De Acu in Utrecht is een klein krakerscafe in Utrecht met een trouwe achterban van krakende vrijwilligers. De zaalcapaciteit is ongeveer 100, afhankelijk van hoe men stapelt. Geluidsinstallatie oud, geluidsman ietwat afwezig en het zaaltje ruikt naar schraal bier. Budget voor de bands die avond: ongeveer 200 euro en 3 kratten bier. Catering wordt verzorgd door vrijwilligers en wordt weinig geflyerd aangezien het podium in een omgeving staat waar men actief op zoek gaat naar muziekavonden. Aantal betalende bezoekers die avond: stampend vol.

Het recht om te zijn
Hoewel hier verschillende conclusies uit te trekken zijn en er uiteraard genoeg kantekeningen dienen te worden geplaatst bij de vergelijking zelf, gaat het mij hier voornamelijk om de volgende sleutelterm; ‘bestaansrecht’. Deze term vat naar mijn idee perfect het hele debat samen wat wordt gevoerd naar aanleiding van ‘Hey ho let’s go’. Een podium moet bestaansrecht hebben. Het moet als een noodzaak bestaan vanwege een vraag vanuit de muziekmarkt in de breedste zin van het woord. Een onafhankelijk poppodium haalt haar bestaansrecht uit deze noodzaak. Een gesubsidieerde poptempel probeert vanuit haar bestaan een recht te ontlenen. Dit is verkeerd om redeneren. Ik zeg niet dat het onjuist is om te investeren in de popmuziekcultuur van Nederland. Ik zeg dat het onjuist is om op basis van subsidie een popmuziekcultuur te laten ontstaan. De cultuur is er wel. Het is een kwestie van een juiste ondersteuning. Egocentrische wildgroei van prestige objecten is een ongeloofwaardig gevolg van een onjuist besteding van subsidiegelden. Het is dan uiteindelijk nog de vraag waar de zichzelf respecterende indie-muzikant de voorkeur aan geeft.

AMSTERDAM – Microsofts iPod-concurrent Zune ligt in de Verenigde Staten over twee weken in de winkels, maar Europeanen lijken nog een jaartje geduld te moeten uitoefenen. Waarschijnlijk komt de muziekspeler in Europa niet eerder dan eind 2007 op de markt.De kans is zelfs groot dat de lancering tot 2008 wordt uitgesteld. In een interview met het Britse magazine New Media Age laat Dene Schonknecht van Microsoft weten dat het bedrijf nog op zoek is naar een partner om de muziekwinkel van Zune, Marketplace, in Europa op te zetten.

nu.nl/internet | ‘Zune pas in 2008 op Europese markt’

Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat onze podcast zijn weg naar de Zune vindt.

Blogged with Flock

LONDON (MarketWatch) — EMI Music Chairman and Chief Executive Alain Levy Friday told an audience at the London Business School that the CD is dead, saying music companies will no longer be able to sell CDs without offering “value-added” material.”The CD as it is right now is dead,” Levy said, adding that 60% of consumers put CDs into home computers in order to transfer material to digital music players.EMI Music is part of EMI Group PLC (EMI.LN).But there remains a place for physical media, Levy said.”You’re not going to offer your mother-in-law iTunes downloads for Christmas,” he said. “But we have to be much more innovative in the way we sell physical content.”Record companies will need to make CDs more attractive to the consumer, he said.

EMI Music CEO says the CD is ‘dead’ – MarketWatch

Altijd weer grappig als de muziekindustrie ontdekt wat de consument al jaren weet..

Blogged with Flock