Een dag later zat ik als een klein kind op de grond de verpakkingen van mijn cadeautjes los te peuteren en de muziek te beluisteren. Alleen de itunes bon bleef een tijdje ongeroerd naast me liggen. Ik dacht bij mezelf: “Vijftig euro, dat is een groot bedrag. Vijftig euro, dat zijn dus vijftig liedjes, dat is best veel. Maar vijftig euro zijn ook vijf tweedehands lp’s. Of drie cd’s…” Ik besloot dat ik dan vijftig hele bijzondere liedjes zou moeten downloaden, want dit zouden mijn allereerste en waarschijnlijk enige legale downloads worden. Met mijn 1001 albums-gids op schoot bladerde ik een uur lang om een album te vinden die geschikt zou zijn voor deze gebeurtenis. Ik vond allerlei classics, maar misschien moest ik juist wel nieuwe onbekende liedjes downloaden, wellicht moest ik nu wel eens iets zonder gitaren downloaden. Ik zou me kunnen verdiepen in electro of hedendaagse rap bijvoorbeeld. Want is dat niet wat mensen doen: muziek leren kennen op het internet en dan eventueel later pas de cd kopen? Ik raakte inmiddels lichtelijk in paniek, ik ben toch zeker een moderne jonge vrouw? Dan weet je toch wat je te doen staat als je een itunes bon krijgt.

Om jullie mijn innerlijke gedachtengang over illegale en legale downloads en het wel of niet moeten steunen van de muziekscene te besparen, maak ik een sprong in de tijd. Ik heb besloten om bij wijze van experiment mijn itunes bon op marktplaats te verkopen, om te ontdekken of andere mensen hier blij van worden en wat hun reacties zijn. Ik houd jullie op de hoogte.

Wil jij een bod doen, doe dat dan hier

Ter illustratie: het is juni 2008, ik heb een interview met Danko Jones, we zitten in de lobby van een hotel in Amsterdam waar de  frontman ter promotie van zijn nieuwe cd is. Op twee grote zwarte fauteuils zitten we tegenover elkaar. Danko vertelt over zijn nieuwe album,  zijn grote voorliefde voor de band Death Angel, zijn aversie tegen de hype rondom Led Zeppelin (Robert Plant had zijn band voor één keer weer bij elkaar geroepen voor een concert in London) en zijn favoriete sport ijshockey. Bij toeval komt het onderwerp  gamen aan de orde. Wanneer ik hem de vraag stel of hij naast zijn eigen elektrische gitaar ook wel eens de plastic Guitar Hero -versie oppakt, zie ik zijn gezicht een beetje vertrekken: “Het was de bedoeling dat er een nummer van ons op Guitar Hero deel 3 zou verschijnen, dat leek me fantastisch. Ook al zouden we de twintigste bonustrack zijn die je pas na 30 uur gameplaying zou kunnen spelen. Helaas was er een soort “misverstand” waardoor het hele feest niet door is gegaan” Terwijl hij een 20 minuten durende tirade houdt over wiens schuld dit is, wordt het me duidelijk dat het hebben van een nummer in Guitar Hero een zeer hoge status heeft binnen de muziekscene. Deze man deelt het podium met de grootste artiesten, hij staat het hele jaar in uitverkochte zalen te spelen en hij zit zich op deze dag druk te maken over het feit dat dat éne liedje niet op GH3 staat. Na dit toch wat gevoelige onderwerp schieten we samen in de lach wanneer hij vertelt dat hij als schamele troost één guitar hero pakketje opgestuurd heeft gekregen. Wie wil er duizenden royalties als je ook een gratis speelgoed gitaartje kunt krijgen?

Niet lang daarna lees ik dat EA Games een eigen platenlabel is begonnen genaamd Artwerk. Ze hebben Tom Holkenburg  (Junkie XL ) getekend en daarmee is hij de eerste muzikant die zijn cd uitbrengt onder de vleugels van een gamebedrijf. Tradities worden gebroken, ik wil wel eens kijken waar dat verder toe leidt.Wat zijn jullie ideeën en meningen hierover?