Emergenza is een wereldwijde wedstrijd voor bands, met als hoofdprijs een plek in de komende Vans Warped Tour in de US (Naast studiotijd, endorsements en PR ondersteuning over de hele wereld). Een vette prijs, en om die te winnen moet je dan ook heel wat wedstrijdrondes overleven met je band. Eén van die wedstrijdrondes was de Noordelijke finale die afgelopen zaterdag 17 maart plaats vond in Simplon, Groningen. Ondergetekende mocht de professionele jury voorzitten, en verbaasde zich.

Emergenza
Het concept van de Emergenza-wedstrijd (zelf noemen ze het een festival) is sympathiek: je speelt 25 minuten over een goede backline, het publiek bepaalt door stemming welke bands ze het leukste vindt en de jury kiest uit de publieksfavorieten de beste band. Voor de beste gitarist, bassist en drummer zijn daarnaast ook nog prijzen beschikbaar in de vorm van effektenpedaaltjes en bekkens. Prijzen waar je wat aan kan hebben (zeker als je in latere rondes zelfs kans maakt op hele backlines, etc) en een mooie kans om podiumervaring op te doen en te verbeteren. Oftewel, heel wat om je best voor te doen en niet vervelend om te verliezen.

En daar zat ‘m nu net de kneep. Op deze finale avond streden maar liefst tien bands om een plekje in de landelijke finale die in mei in De Melkweg plaats zal vinden. Je zou verwachten dat je dan wel wat vuurwerk te zien zult krijgen, er staat tenslotte wat op het spel. Wat we te zien en te horen kregen was in veel gevallen echter verre van geïnspireerd. Motivatie was er genoeg, er werd hard gewerkt, gesprongen, gebeukt en gezweet, maar relevant was het eigenlijk niet.

Het publiek: de meeste stemmen gelden niet
Wat de Emergenza zo interessant maakt, is het gewicht van de mening van het publiek. Maar daar zit ook het risico. Familie en vrienden zijn maar al te snel bereid om op de fiets of in de auto te stappen en in een lokale zaal hun hand op te steken voor jouw band. Ze laten zich zelfs nog wel per bus aanvoeren naar finales zoals in De Melkweg. Maar als je niet in staat bent om de mensen te boeien die niet voor jou kwamen, kun je het in latere rondes wel vergeten.

De bands
Tekenend voor het misverstand was de deelname aan deze finale van Rat Patrol en 4 Wheel Drive, twee bands van mannen die al redelijk wat grijze haren begonnen te tonen. Wie van hen gelooft nu echt dat zijn band vijf minuten zou overleven op het podium van een Vans Warped Tour? Het gezapige Shadows-repertoire en de ronduit krakkemikkige ‘hippere’ nummers van 4 Wheel Drive moet wel abominabel slechte concurrentie gehad hebben in de door hun gewonnen voorronde. Nee, dan liever de power van Rat Patrol, die in de tientallen jaren dat ze nu spelen in ieder geval hebben geleerd hoe ze moeten rocken en ontspannen en met veel plezier stonden te beuken.

Daarmee gaf Rat Patrol overigens het goede voorbeeld aan Tarball, dat zichzelf veel te serieus nam om door te hebben dat hun muziek te horterig en stotend van het podium af kwam om lekker te overtuigen. Ook Recuses en Empty Void hadden last van het feit dat ze erg met zichzelf bezig waren, maar leden voornamelijk onder de matige zang van de frontman en een gebrek aan catchy melodieën. Voor hen was de opgedane podiumervaring de echte prijs om mee naar huis te nemen.

Shady Lane had de sounds en melodieën wel op orde. Hun goed uitgewerkte Tool-achtige nummers werden echter door het publiek niet gehonoreerd, wat met name te wijten was aan het ontbreken van een overtuigende podiumpresentatie. Ook XQ’s had last van een matige respons uit de zaal. De overactieve (soms op het agressieve af!) frontman slaagde er niet in om met de op zich interessante liedjes de sympathie van het publiek te winnen.

The Sedatives kregen dat wel voor elkaar, evenals Superbug en 24 Hours. Van die top drie was 24 Hours echter de enige band die erin slaagde om ook het publiek dat niét voor hen gekomen was, te overtuigen.